Jeden film. Wiele emocji. Dwie godziny. Których nie sposób zapomnieć.
Zachwycamy się baśniami, papierowymi bohaterami. Oni są w naszych myślach, jak pasożyty.
Odbierają nam myśl i wolę. Człowiek może być mniej wolny w kraju, gdzie wszystko wolno niźli w kraju, gdzie nic nie wolno. Bo kiedy człowiekowi ktoś zakłada kajdany istnieje jeszcze szansa, by je zrzucić. Jednak gdy ktoś sam siebie krępuje...
Nie ma już ratunku.

O co mi chodzi? O film „Życie na podsłuchu” Floriana Henckel-Donnersmarck. Twórcom tego dzieła udało się w dwóch godzinach zawrzeć cały tragizm komunistycznej bezpieki. Pokazuje ludzi, stających się bohaterami. Nie dlatego, że walczą o wzniosłe idee, o wolność, równość i braterstwo. Oni walczą o Jajko na Twardo* i przy okazji okazują się dobrymi ludźmi.
Opowiada również o osobach, którzy stają się łajdakami. Nie za trzydzieści srebrników, jakby to przedstawili współcześni Inkwizytorzy w rodzaju Ziemkiewicza. Ale dlatego, że stają przed niemożliwym wyborem.

Nie będę opisywał dalej filmu, bo to nie ma sensu, arcydzieł nie da się streścić. Ja po prostu polecam go wszystkim trzydziestoletnim (i młodszym) zagorzałym antykomunistom, którzy nie załapali się na walkę z systemem. Oni lubią siedzieć przy ciepłej herbatce i ferować wyroki. Lubią być papierowymi bohaterami z amerykańskich filmów. Lubią świat czarnobiały. Założyli sobie pęta na dłonie i stopy, a knebel wcisnęli w usta.

Ci współcześni Inkwizytorzy są wierni własnej misji. Są idealistami. Obawiam się jedynie tego, że gdyby oni dorwali się do władzy noc byłaby jasna od łuny stosów. Bo świat, na złość idealistom, nie jest ani zły, ani dobry. A ludzie nie troszczą się o platońskie idee, a o Jajko.

I dobrze, bo tylko dzięki temu jeszcze żyjemy.

I jeśli chcecie mojej opinii, wolę złodziei przy władzy, niż idealistów. Jakoś nigdy nie przekonałem się do idei stosów.

*(c) Terry Pratchett „Straż Nocna”. Rewelacyjna krytyka idealizmu, ale to temat na oddzielny artykuł.